* บางที เรื่องราวที่เราคาดไม่ถึง ก็เดินทางมาทักทายแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งที่รู้ได้ด้วยกฎธรรมชาติ รู้ว่ามันต้องเกิดขึ้น แต่เราทำใจไม่ได้ ถึงจะดีที่เขาไม่ต้องทรมานแล้ว แต่ตอนนี้ เรากำลังทรมาน น้ำตามันไหลออกมาอัตโนมัติ ยิ่งนั่งดูข้อความที่พิมพ์มา เรายิ่งใจหาย จ้องจนอยากให้มันหายไป ให้มันไม่เกิดขึ้นจริง แต่ความจริงไม่หนีไปไหน ร้องไห้ให้ตายยังไง พอปาดน้ำตาทิ้งหมด ก็ต้องหันกลับมารับรู้ความจริงอยู่ดี เขาถึงว่า 'ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย' เราต้องทำยังไง ถึงจะอยู่กับมันได้ แค่นี้ก็แย่จะตายแล้ว สมองเบลอมากจริงๆ อยากกลับบ้าน เคยคิดว่าอยากกลับไปอยู่บ้าน กลับไปดูแลพ่อแม่ตายาย แต่ไม่ทัน เวลาไม่รอใคร ไม่เคยรอ แม้เราจะรีบแค่ไหนก็ตาม หรือเราช้าไป เสียใจ และเสียดาย 19.05.57 ฐิตา...ชะนีผู้ไม่เคยทำอะไรทันเวลา

Comment

Comment:

Tweet