|| V 0 L ! N i J E ||

ไม่ได้อัพบล็อกมานานขนาดไหนแล้วนี่ ^^

มีเรื่องอยากจะเล่ามากมาย

ทั้งเรื่องชีวิต เรื่องงาน แล้วที่ขาดไม่ได้ ก็คือเรื่องคัตตุน

><

ด้วยความที่อยู่ปี 4 เทอมสุดท้ายแล้ว ,,

สิ่งที่ควรไม่ควร ก็น่าจะรู้เพิ่มขึ้นมาจากเมื่อก่อนบ้าง ... แต่ฐิตา ก็แค่รู้ อยู่ดี

เมื่อไรจะแก้นิสัยแบบนี้ได้? เอ๊? รึว่าไม่เคยพยายามจะแก้เลยวะ?

อาจจะเป็นแบบนั้นแหละ ไม่แก้ ไม่พยายามอะไรทั้งนั้น

ฮืออออ ,, แย่นะ .. แต่ทำอะไรกับตัวเองไม่ได้

มีสารนิพนธ์ 1 เล่มเต็มๆที่ต้องส่ง แล้วฐิตาต้องรีบส่งด้วย

เพราะว่าต้นมีนาจะบินไปญี่ปุ่น ดังนั้น ควรจะสร็จก่อนบ้านก่อนเมืองเค้า

แต่จังหวะนี้ ยังไงวะ บทที่ 2 เริ่มไปได้ 9 หน้า ... ไหวไหมฐิตา

เอกสารมากมาย เพื่อยื่นเรื่องขอวีซ่าเข้าญี่ปุ่น

ไปคนเดียว เอฟวี่ติงคนเดียว ไม่เคยทำ ไม่รู้เรื่อง

โทรหาแอ๊ป หาอ้อ ถามมุก จนกูดูแพนิคไปเลย

ทำไงได้วะ ตั๋วเครื่องบิน ตั๋วคอนซื้อแล้วอ่ะ ไม่ไปไม่ได้เชียวนะ

ฮึกกกกก

จังหวะนี้ชีวิตเรื่องงาน เต้นเป็นจังหวะ ทรงๆทรุดๆ แบบสุดๆอ่ะ

เหอะๆ งานที่เดิมที่ฝึกงานอยู่แกรมมี่ ก็อยากทำนะ

แต่ที่นี่อยากได้ผู้ชาย งานยากกูละ ที่ไม่สามารถเป็นผู้ชายได้

เหอะ ,, แต่ยังไง ก็แค่พยายามแล้วกันวะ

ไฟท์ๆสู้ๆ นะฐิตา สวยๆแบบนี้ คงหางายได้

ฮึกกกก ,, ยังยืนยันความคิดเดิมนะ ที่อยากจะเรียนจบแล้วแต่งงานเลย ให้ผัวเลี้ยง

แต่กูจะเพ้อเจ้อไปไหน ทำงานเก็บตังค์ซื้อสามาอาจเร็วกว่ามองหา เอาจริงๆแล้วอ่ะ

โฮววววว ตลกชีวิตชะนี ที่พัวพันวงการดาราตั้งแต่เด็กๆ

เลยไม่มีโอกาสได้แรดหาสามาอย่างใครๆ 55555+

โอ๊ยยยย

ช่วงนี้ขยันทำคะแนนทำแต้มมากค่ะที่รัก หลังจากหายไปช่วงถ่ายโรนิน

เอออ อันอันมา ก็ต้องซื้อ เพราะหล่อบรม ,,

แล้วนี่ก็มี อีเว้นท์ วันที่ 7 มกราที่ผ่านมา ใครๆก็บอกว่าคุณน่ารักมากกกก

เราก็อยากจะเห็นมากมายเช่นกัน

อยากเจอตัวจริงๆ อยากมากกกกก อ่อยยยย ก่อนที่คุณจะไปไกลกว่านี้ อยากจะเจอใกล้ๆซักที

เพราะคุณมีแววไปไกล ดาวรุ่งมากๆเลยอ่ะ ,,

เพลงคุณเพราะมากนะ รู้ตัวป้ะ เราชอบมากกก เท่สุดบอกเลย เรานั่งร้องทุกวันเลย ฮ่าๆๆๆ

อั้ยย่ะ พูดแล้วก็เขิน  พอละ

จังหวะชีวิตช่วงนี้ ก็มีเท่านี้ เด้งกันวุ่นวายเหมือนเปิด MSN ซัก 10 หน้าต่าง

5555555+

^^

*

 

 

 

เหนื่อย ,, เหนื่อยมากกกกก

ช่วงนี้ทำงานละคอน ... ซึ่งเป็นโภชนาการ ไม่ได้มีส่วนสำคัญใดๆเลย แต่เหนื่อยมากจริงๆ

 

เพิ่งรู้ว่าการทำอาหารมันเหนื่อยขนาดนี้ แล้วแบบ เลี้ยงคน หกสิบ เจ็ดสิบคน

เยอะมากนะ ,, ยังกับทำโต๊ะจีนนนน

 

แต่ที่เหนื่อยสุดเห็นจะเป็น เหนื่อยใจ ที่ มอ. ไม่ให้ทำอาหาร มาไล่อยู่เรื่อยๆ แล้วแบบ

เห้ยยย คนทำท้อมากนะ บอกเลย

ทำไประแวงไปว่า วันไหน จะโดนด่า ชื่อก็เซ็นรับทราบไปแล้ว 

ไม่รู้ว่าจะมีความผิดอะไรมั่งมั้ย ,, คนไม่ได้มาอยู่ตรงนี้ไม่เข้าใจฟีลหรอก จริงๆ

 

บอกว่า ย้ายไปทำที่อื่นดีมั้น ที่ไม่ใกล้คณะ .. แล้วตอนย้ายมาช่วยกันมั้ย

การหอบของเยอะขนาดนั้นไปทุกๆวัน บ้าตายพอดี ไหนระหว่างทางจะต้องระวังคนอีกอะไรอีก

ที่ไม่รุ้ได้เลยว่าใครเป็นสายอาจารย์บ้าง บอกเลยว่ากูจิตตกแน่ๆ

 

แล้วการที่เป็นฝ่ายนี้กูเข้าใจนะ แต่แบบต้องอยู่กับอาหารตลอดเลยเหรอออออ

 

กูทำกับข้าวอยู่รังสิต จะให้กูนั่งเป็นเพื่อนข้าวกล่อง มาถึง ทพจ. เพื่อแจกให้พวกอยู่ที่นั่นกิน แค่นั้น?

ไม่ใช่กูไม่รับผิดชอบหน้าที่นะ กูพยายามสุดแล้ว และคิดว่าดีแล้ว แค่ทำกับข้าวก็เหนื่อยแล้ว จะให้เดินทางอีก บายเหอะ

 

 

เฮ้ออออ

เหนื่อย บางทีก็อยากจะร้องไห้ มันไร้สาระมากๆเลย แต่ก็อดไม่ได้ว่ะ

กูรู้สึกผิดนะ ที่แบบ ไม่สามารถทำอะไรร้อนๆ ให้พวกมึงกินได้

ไม่สามารถทำให้การทำกับข้าวมันสนุกได้ ไม่สามารถให้เพื่อนๆ มาช่วยกันทำได้ 

แต่จะให้ทำไงวะ ในเมื่อเค้าไม่ให้ทำ และทุกๆวัน กูก็ต้องอยู่แบบหวั่นระแวงว่า วันนี้กูจะโดนด่ามั้ย

ข้างบนจะได้กลิ่นกับข้าวกูมั้ย ... มันท้อมากจริงๆ 

 

 

 

มันไม่ง่าย กูบอกเลย

 

 

 

T^T